Home » blog

B&B La Casita Azul

Zaterdag, 18 november 2017

STUWMEREN IN HERFSTKLEUREN

IMG_20171118_152207.jpg

Als je mij vraagt naar mijn favoriete jaargetijde, antwoord ik zonder twijfel HERFST. Ben er in geboren, voel me er thuis, de warme kleuren, het zachte licht, de melancholie. En als ik dan ook nog eens een week heb met strakblauwe luchten en aangename temperaturen, dan sta ik te popelen om erop uit te gaan, want dat kan namelijk ook zo veranderen hier in het hoge noorden van Spanje.

IMG_20171119_130339-1.png
IMG_20171031_115335.jpg

Ik had op Instagram een foto gezien van een mooi stuwmeer vlakbij Tineo, paar Google minuten later kom ik er achter dat er dus 2 stuwmeren vlakbij m'n huis zijn, waar ik nog niet eerder van gehoord had (hoe kan dit??). Nou ja, 'vlakbij' is in dit geval een relatief begrip. Alles is hier hemelsbreed heel vlakbij, maar tussen mij en de rest van de wereld liggen rijen heuvels en bergen en tenzij je George Clooney heet en met je eigen chopper overal overheen kunt vliegen, zul je toch echt zigzaggend er omheen moeten rijden. En dan doe je dus zomaar een uur over een paar lullige kilometers. Dan is 'vlakbij' ineens 'best wel ver weg'. De stuwmeren liggen op 38 km afstand van onze casita en daar gaan we dus een klein uurtje over doen, vertelt de GPS. De 2 meren liggen vlak bij elkaar (heel handig), het weer is fantastisch en het landschap afwisselend. (dat laatste vertel ik er zelf maar even bij).

IMG_20171119_020914.jpg

Mijn blauwe moppersmurf gaat natuurlijk ook gezellig mee op excursie, ook al is het huiswerk nog niet af. Ik beloof 'm kroketten en gratis wifi ergens onderweg. Werkt altijd.
Vanaf onze oprijlaan rijden we zo naar boven, naar het hoogste punt op de heuvel met fantastisch uitzicht over de vallei, om vervolgens via smalle weggetjes, tussen de boerderijtjes en de graanschuren door, weer aan de andere kant beneden uit te komen. Landelijker kan haast niet. En geen tegenliggers, geluk is aan onze kant. Daarna nemen we de nationale weg richting Tineo, eerste stuk is bosgedeelte, prachtig dat gefilterde zonlicht en al die neerdwarrelende blaadjes om ons heen, lijkt wel alsof we met confetti onthaald worden! Daarna verlaat je de beboste heuvels en kom je in een soort vlakte terecht, ineens ook meer verkeer en zelfs een industrieterrein. Daar houden we niet van. Stadje Tineo laten we nog even rechts van ons liggen, ik wil liever meteen door naar 1e stuwmeer. Ik geef 't eerlijk toe, dacht eerst nog, dat meer kan niet veel soeps zijn, want ik vind deze vlakte eigenlijk helemaal niks, maar dan gaat de weg steeds verder naar beneden en dan zit je verrassend genoeg toch weer ineens tussen de rotswanden en de heuvels en voilá, stuwmeer nummer 1 aan uw linkerkant. 

IMG_20171119_092946_568.jpg
IMG_20171118_200444_931.jpg
IMG_20171118_151913.jpg
IMG_20171118_183730.jpg

Embalse de La Florida of ook wel Embalse de Pilotuerto genoemd. Tja, wie die namen bedacht heeft, zal ook wel een appelwijntje teveel gedronken hebben. Maar een idyllisch plekje, eerlijk is eerlijk. Geen zuchtje wind, water als een spiegel en dan dat mooie najaarslicht erover heen. En wat een stilte. Op die paar langsrijdende auto's na dan...Hadden de autoweg ff wat verder weg moeten aanleggen. Langs het meer gelopen, op een terrasje in de zon een chocomelletje besteld en daarna weer on our way.

IMG_20171118_181944.jpg
IMG_20171118_153707.jpg

Eigenlijk hadden we toen meteen daarna stuwmeer 2 moeten gaan bekijken, maar ik had kroketten met wifi beloofd en aangezien hier alle keukens tussen 16.00 en 20.00 uur dicht gaan (zoooo onhandig, kan er niet aan wennen), toch maar eerst even terug naar Tineo gereden. Zowaar een moderne cafetaria gevonden met gratis wifi én vegetarische gerechten (Bar El Balagar) Moet niet gekker worden. Weer eens wat anders dan de eeuwige ensalada mixta. Heerlijk stoofpotje met spinazie, kikkererwten, rode bieten, aardappels en mega veel knoflook. Na het eten alsnog door naar het 2e stuwmeer.

IMG_20171121_180414_347.jpg

Wat betreft zonlicht zijn we aan de late kant, zon verdwijnt al bijna achter de heuvels, maar man, wat is dit de moeite waard! Dat 1e stuwmeer is eigenlijk gewoon een vijvertje vergeleken bij deze jongen. De rivier Narcea stroomt door deze meren heen en is de op 1 na grootste rivier van Asturias. Beide stuwmeren worden gebruikt voor het opwekken van elektriciteit. Wist je dat stuwmeren door de mens gemaakt zijn en dat het ontstaan daarvan vaak met ophef gepaard ging? In sommige gevallen werden er namelijk hele dorpen onder water gezet en moesten daarvoor mensen uit hun huizen ontruimd worden. Ging meestal om oudere mensen uit arme boerendorpen. Op sommige plaatsen in Spanje komen door de toenemende droogte en de extreem lage waterstand weer resten van deze dorpen tevoorschijn.

IMG_20171120_091911_580.jpg

Ok, dat was even een National Geographic momentje tussendoor. M'n blonde boterletter wordt inmiddels helemaal gallisch van zijn moeder die overal wil stoppen om een foto voor Insta te maken en als we nog voor donker thuis willen zijn, zullen we nu toch echt de stuwmeren moeten verlaten. Via een binnenweg steken we door naar Salas en langs de Camino Primitivo terug naar La Espina.
"Mam, zijn we er al bijna?"
"Ja schat, we zijn vlakbij huis."
Maar m'n moppersmurf is niet van yesterday, die checkt de GPS en ziet dat 'vlakbij huis' nog een uur rijden is..